In tegenstelling tot wat je zou denken, heeft Megha Garg zich niet laten inspireren door schoenendozen.
Ze heeft lange tijd zitten denken over dit concept - ze wilde de illusie van grote hakken maar tevens zien hoe het er uit zou zien als de schoen uit één geheel zou bestaan. Zou het comfortabel zijn? Zou je er goed op kunnen lopen?

Het was deze nieuwsgierigheid die leidde tot het maken van van haar Box -doos- schoenen.
Op het eerste gezicht zien de schoenen er ingewikkeld en ongemakkelijk uit, maar in de praktijk blijken ze zijn zeer comfortabel.

Wij hebben nog van die plastic postbakjes op het museum. Aangezien de meeste correspondentie tegenwoordig per email gaar, ligt er zelden iets in de mijne.
Af en toe een vakblad, soms een officieel document. Woensdag lag er een boek in. Geen boek over schoenen maar een roman; De Fluitspeler van Ron Rash.

Vragend keek ik onze directeur aan.
‘Er zit een kaartje in’ zei hij met een grote grijns. En inderdaad! ‘Namens Anneke Bok en Nan Lender, met dank voor uw uitgebreide hulp bij de vertaalproblemen!’ luidde de handgeschreven tekst. En het kwartje viel.
In september kreeg ik een mailtje van Anneke Bok waarin ze vertelde dat ze een Amerikaanse roman aan het vertalen was ‘die zich afspeelt ten tijde van de Eerste Wereldoorlog in Tennessee. De hoofdpersoon woont in een afgelegen vallei in de Appalachen. Ze beschrijft de schoenen van een man die ze ziet: 'Sunday shoes, not brogans or top overs.' Anneke’s vraag; ‘Wat zijn top overs? Ik heb het hele internet afgezocht, maar loop vast.’

Om eerlijk te zijn – ik had geen flauw idee en verwees haar door naar een Amerikaanse schoenontwerpster die haar misschien verder zou kunnen helpen. Anneke gaf het echter nog niet op. Ze mailde opnieuw, nu met een suggestie van een Engelse collega die het vermoeden had uitgesproken dat het wellicht om een hoog type werkmansschoen, zoals Timberlands, zou kunnen gaan.