 |
Norbert van Bladel voor de SLEM van 1953 |
Deze film verhaalt over de opkomst en de ondergang van de Langstraatse Schoenindustrie. Zeer de moeite van het bekijken waard! In aanvulling op de film, hebben we vier vitrines ingericht met schoenen van de meest gerenommeerde schoenfabrieken van Waalwijk. Eén van die fabrieken was Schoenfabriek Anton van Bladel uit de Wilhelminastraat.
Schoenmakers sinds 1762
De fabriek van Anton van Bladel was eigenlijk gestart door zijn vader Norbert. Norbert van Bladel begon met zijn bedrijf in 1890. Sinds 1762 hadden al zijn voorvaders schoenen gemaakt en hij was dus geen uitzondering. Van Bladel maakte luxe veter- en knoopbottines en later ook de bandschoenen die gedragen werden bij de Charleston jurken. Alle schoenen werden nog met de hand doorgenaaid! Vlak na WOI werd de Waalwijkse Kamer van Koophandel opgericht, waar Norbert zijn bedrijf in 1920 liet inschrijven. In 1936 overleed Norbert, waarna zijn zoon Anton de zaak in zijn vrije tijd voortzette. In 1938 nam hij uiteindelijk de beslissing om zich helemaal aan de fabriek van zijn vader te gaan wijden. In datzelfde jaar kwam ook zijn acht-jarige zoontje Norbert in het bedrijf. De kleine Norbert was al van jongs af aan geïntrigeerd door de spannende machines die van leer schoenen konden maken. Hij zou tot 1984 in de fabriek werkzaam zijn. Anton begon, zoals gebruikelijk in die tijd, onderaan de ladder om uiteindelijk modelleur te worden. Modelleur was een beroep dat hoog in aanzien stond in de schoenfabriek. Deze mannen (vrouwelijke modelleurs bestonden gewoonweg niet) waren in grote mate verantwoordelijk voor het succes van de collecties. De modelleur ontwierp ofwel zelf, ofwel tekende hij de verkoopsuccessen van de concurrent na.
 |
Ca. 1960 |
SLEM
Norbert junior verstond (en verstaat nog steeds) zijn vak. In 1953 maakte hij samen met zijn vader een prachtig paar sandalets met plateauzool en naaldhak, omkleed met paarse suède. Het bovenblad wordt gevormd door vier bandjes van zilverkleurig leer. De schoen kan rond de enkel bevestigd worden met een dubbele enkelband met gespje. De sandalets zijn speciaal vervaardigd voor een van de belangrijkste evenementen in die tijd, de SLEM. Deze internationale tentoonstelling voor Schoenen Leder En Mode gaf fabrieken in binnen- en buitenland de gelegenheid om te tonen tot welke kunststukken ze in staat waren. Met de paars/zilveren sandaal trok Van Bladel veel aandacht. En terecht. De vraag naar de luxe damesschoenen van het merk Van Bladel was tot aan de jaren 1962-1963 enorm.
 |
Sleehak van kurk uit 1948 |
Prinselijke boomklimmers
Helaas kwam daar verandering met de toetreding tot de E.E.G. van schoenenproducerende landen als Spanje en Italie. Het buitenlandse schoeisel was veel goedkoper als gevolg van de goedkopere arbeiders in die landen. Van Bladel was echter niet voor één gat te vangen en stapte over op de productie van kinderschoenen. Tot halverwege de jaren ’70 vond menig kinderschoen van het label Skelter zijn weg naar de consument. Zelfs onze kroonprins Willem-Alexander en zijn broers schijnen de laarzen van Skelter gedragen te hebben. Volgens Prins Claus destijds, om in de bomen rond kasteel Drakesteyn te kunnen klimmen.
Flexibele damesschoenen
Rond 1975 stapt Van Bladel over op het produceren van flexibel gemaakte, sportieve damesschoenen. Als daar in 1983 geen vraag meer naar blijkt te zijn, wordt besloten de fabriek op te doeken. In 1984 sluit schoenfabriek Anton van Bladel definitief zijn deuren. Norbert van Bladel gaat als modelleur aan de slag bij schoenfabriek Anita, die nog tot 1995 in bedrijf zou blijven. Norbert is echter nooit gestopt met het maken van mooie schoenen. Tegenwoordig maakt hij er echte kunstwerken van door reliëf modellen te maken, die hij vervolgens inlijst.
 |
Eén van de laatste luxe damesschoenen 1963 |
Waalwijkse schoenhistorie
De geschiedenis van de familie Van Bladel staat niet op zichzelf. Zo zijn er in de Langstraat talrijke families te vinden waarin het schoenmaken een familie aangelegenheid was. Dat er over die tijd veel narigheid is te vertellen blijft een feit. Helaas wordt er vaak aan voorbij gegaan hoeveel moois de schoenhistorie heeft gebracht aan Waalwijk en omgeving. En niet alleen in de vorm van schoenen. Om dat zelf te ervaren moet je zeker eens een bezoekje brengen aan het Nederlands Leder en Schoenen Museum!
Inge Specht heeft waarschijnlijk op haar werkplek meer schoenen staan dan wie dan ook in Nederland. Dat is niet zo vreemd als het lijkt want zij is conservator van o.a. de schoenenverzameling van het Nederlands Leder en Schoenen Museum in Waalwijk.
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
je dus ook al een crisis; het blijft vechten in deze tijd voor je baan
of voor het behoud ervan.
In de schoenenbranche is het niet anders!
Fijne vakantie.
groetjes,..Esther Elzakkers