My Favourite Shoes

Beth Levine werd in 1914 als Elizabeth Katz geboren in Patchogue, Long Island, USA. Ze groeide met de 4 andere kinderen in het gezin op de boerderij van haar ouders op en was dol op paardrijden én rijlaarzen. Ze begon haar carrière als schoenmodel.  Tijdens een sollicitatiegesprek voor een baan als ontwerpster in 1946, ontmoette ze Herbert Levine met wie ze drie maanden later trouwde. In 1950 begonnen ze samen hun eigen schoenfabriek in New York City. Op het label in de schoenen stond de naam ‘Herbert Levine’ want ‘schoenontwerpers  waren destijds nu eenmaal mannen!’

De naam Beth Levine is synoniem aan originaliteit en inventiviteit. Zo ontwierp ze de ‘onzichtbare schoen’, een schoen gemaakt van het transparante materiaal vinylite. Tevens tekende ze voor stretch laarzen zonder ritssluiting, de topless ‘No’ schoen, de Spring-o-lator en de transparante hak zonder zichtbare versteviging. Ze besteedde enorm veel aandacht aan zowel materialen, vormen, hakken en leesten als aan comfort.

 

De Spring-o-lator was zeker niet het eerste muiltje-type schoen of de enige versie ervan, maar het ontwerp en de populariteit ervan was veel groter dan de anderen en bleef langer populair dan modellen zoals sling-back-sandalen, enkel-band schoenen en andere "open" ontwerpen. Spring-O-Lators hebben waarschijnlijk de grootste varieteit aan dierlijke prints gehad van alle schoenstijlen.

Als enige schoenontwerper won ze maar liefst tweemaal de prestigieuze Coty Award (in 1967 en 1973). Naast drie voormalige presidentsvrouwen (Jackie Kennedy, Lady Bird Johnson en Pat Nixon) schoeide Beth Barbra Streisand, Marlene Dietrich, Lauren Bacall, Bette Davis, Marilyn Monroe, Joan Crawford en natuurlijk Nancy Sinatra. Levine werkte samen met mode ontwerpers als Halston, Pauline Trigere, Geoffrey Beene, Oscar de la Renta en Azzedine Alaïa. Ze ontwierp schoenen en laarzen voor Braniff Airlines. De nieuwe uniformen voor deze luchtvaartmaatschappij waren van de hand van niemand anders dan Emilio Pucci! Ondanks al deze wapenfeiten laat de naam Beth Levine  in Nederland nauwelijks een belletje rinkelen. Toch is haar werk ook hier ' wereldberoemd'. Een van haar ontwerpen wordt namelijk bezongen door Nancy Sinatra in ‘These boots are made for walking’.

Herbert Levine stierf in 1991 op 75-jarige leeftijd. De fabriek was al in 1975 gesloten maar Beth bleef tot op zeer hoge leeftijd doorwerken met o.a. Helmut Lang en Azzedine Alaïa. Op 20 september 2006 stierf ze op 94-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. Tot op het laatste moment nog vol energie, wijsheid en nieuwe ideeën.