My Favourite Shoes

Mijn elfjarige dochter is supertrots op haar ‘museum’ moeder. Vroeger vertelde ze aan Jan en Alleman dat ik een museum HAD. Tegenwoordig deelt ze tussen neus en lippen door dat haar moeder in HET Schoenen Museum werkt, ondertussen het effect van haar uitspraak van onder haar wimpers scherp in de gaten houdend. Daarna volgt vrijwel altijd de vraag aan mij: “Oh wat doe je daar dan precies?”. 

©schoenenmuseum.nl

En hoewel ik zelf vind dat ik de leukste baan ter wereld heb, vind ik het nog steeds heel moeilijk om daar nou een precies antwoord op te geven.


Letterlijk betekent het woord conservator natuurlijk zoiets als bewaarder of beheerder. In feite komt het er op neer dat de conservator er op moet toe zien dat de collectie(s) onder goede omstandigheden bewaard worden en dat er onderzoek verricht wordt naar de objecten (bijvoorbeeld herkomst, datering, gebruik). Daarnaast is het ook de taak van een conservator om de verzameling op een verantwoorde manier uit te breiden en bij te dragen aan tentoonstellingen waarin de objecten ‘ter Lering ende Vermaeck’ aan het publiek getoond kunnen worden. Verzamelen doe je ten slotte niet alleen voor ‘de heb’.

En verzameld hebben we! Sinds de oprichting van het Schoenen Museum in 1954 hebben we een veelzijdige leder collectie bijeengebracht waaronder de schoeiselverzameling van zo’n 11.000 stuks! Om al die schoenen terug te kunnen vinden, worden ze voorzien van een inventarisnummer en beschreven op een data formulier in de collectie data bank. Op dat formulier worden de uiterlijke kenmerken van het schoeisel beschreven, eventuele merken vermeld en worden foto’s toegevoegd. Schenker, vervaardiger en laatste eigenaar worden ook vermeld, mits bekend. Zo gaat het tegenwoordig ten minste. Maar er is ook een tijd geweest dat dergelijke relevante informatie uitsluitend in het geheugen van de verantwoordelijke medewerker was opgeslagen! En als diegene overleed of met pensioen ging, was die informatie dus ook foetsie.

detail ©schoenenmuseum.nl

In de jaren ’60 ging men in ons museum daarom inventarisboeken bijhouden. Hier werden uitsluitend de schoenen heel summier, maar wel met (zwartwit) foto’s beschreven. In de jaren ging men over op de historische voorwerpkaart, maar die werden veelal ingevuld door vrijwillige medewerkers die het schoeisel meestal niet verder wisten te omschrijven dan: Schoen, zwart, vrouw, punt. In de jaren ’90 werd dit systeem gedigitaliseerd, maar de beschikbare informatie bleef summier. En dat is een probleem wanneer je tentoonstellingen wilt maken want daar heb je dus wel de juiste objecten voor nodig! Dat onderzoek naar de collectie is dus één van de belangrijkste taken van een conservator. En toevallig ook één van de leukste! Niks spannenders dan in de geschiedenis van een oud voorwerp duiken in het vooruitzicht dat je een Geweldige Ontdekking zou kunnen gaan doen! Natuurlijk komt dat (helaas) zelden voor. Maar soms komt de goudschat toch onverwacht te voorschijn.
Zoals afgelopen week, toen ik in ons fotobestand aan het zoeken was naar goede afbeeldingen bij mijn vorige blog over de kerstlaars van Charles Bergmans. Mijn oog viel op een klein fotootje van een soortgelijke laars waar ook een applicatie van kleine stukjes leer op te zien leek.

detail ©schoenenmuseum.nl

In het depot bleek het zelfs een paar te zijn: zwarte stretch laarzen met op de ene vissende kinderen vanaf een laars, de andere een oud vrouwtje met een stok voor een tot woning verbouwde laars. Dit kon bijna niet anders dan een paar Levine laarzen zijn! Met bibberende vingers ritste ik de eerste laars open en jawel hoor! Op de inlegzool stond duidelijk ‘Tony the Shoemaker’, het label waaronder ook Charles’ laars was geproduceerd. Om een lang verhaal niet nog langer te maken: ik had een onbekende Levine laars in onze collectie ‘gevonden’!
Navraag bij Charles Bergmans leert ons dat hij niet ook de ontwerper van deze laarzen is. Door een oud inventarisnummer is te achterhalen dat de laarzen al in 1974 in ons museum waren. Ze moeten dus ergens geproduceerd zijn tussen 1970 en 1974, waarschijnlijk 1970-’71. Charles liet me ook nog weten dat hij zich eigenlijk een beetje schaamt voor zijn kerstlaarzen. Ik vind juist dat hij er trots op moet zijn! Ten slotte heeft de ‘First Lady of Shoes’ Beth Levine niet alleen zijn ontwerp uit laten voeren maar hem ook nog gekopieerd! En wie kan hem dat in Nederland nazeggen?

Ik wens jullie allemaal een spetterend en schoenvol 2010 toe met heel veel Myfavouriteshoe nieuwtjes!

XX Inge