Daar zit je dan met in je handen je oude schoenen. Ze zijn versleten, maar ze hebben zoveel met je meegemaakt. 
Herinneringen schieten je te binnen. Met die liep je over dat gevaarlijke bergpad en met die lieve kittenheels slenterde je door St. Tropez. Moet je ze nu echt weggooien?
Toen Gwen Murphy nog maar een klein meisje was hield zij er al van om naar schoenen te kijken, hoewel zij altijd het gevoel had dat ze ook naar haar keken. Alsof de schoenen zelf ook een eigen karakter en persoonlijkheid hadden. De mate waarin de schoenen gebruikt en versleten waren bepaalden hoe zij over de schoenen ging fantaseren. Sommigen leken slaperig uit hun ogen te kijken, anderen keken stoer of humeurig, terwijl sommigen keken alsof ze zo in zingen konden uitbarsten.
Verzamelen gedragen schoenen
De jonge Gwen zag er identieke tweelingen in en de fascinatie met deze schoenwezens bleef haar bij tot in haar volwassenheid. In 1990 sloot zij haar studie MFA Sculpture, aan de Boston University College of Fine Arts af.
Zij heeft zich helemaal toegelegd op het verzamelen van gedragen schoenen waaruit zij de persoonlijkheid naar voren tracht te brengen door ze een gezicht te geven. Ze maakt daarvoor gebruik van klei en acrylverf.
Elke schoen heeft zo zijn of haar unieke karaktertrekjes. Oosterse slippers zien er exotisch uit, houten schoenen wat meer eenvoudig en primitief en hoge hakken kijken zelfs een beetje arrogant.
Gwen Murphy noemt haar collectie 'Foot Fetish" omdat ze schoenen ook echt ziet als een fetisj, namelijk objecten waarvan je kunt geloven dat ze magische krachten hebben om de drager te beschermen.
De lange gezichtjes doen mij denken aan illustraties uit een sprookjesboek en sommige hebben zelfs bijna iets griezeligs. Die kunnen zo in een film over schoenenmonsters. Kijk ook maar eens op haar blog van Gwen Murphy.
|
|
 |
 |
TrackBack URI voor deze post
RSS feed Commentaar
