Moonboots, dat waren toch die belachelijke dingen die in de jaren tachtig zo in waren? Van die enorme schuiten, knalroze, of helemaal van goud. Vormeloos en vooral dik en lomp. En heel erg in de mode. Alleen, waarbij? Bij brede schoudervullingen en bandplooibroeken, kan ik me voorstellen. Zoooooo jaren tachtig dus, die dingen.
Nu, dertig jaar later, hebben ze de afgelopen weken weer flink het straatbeeld bepaald. Steeds meer meiden zag ik er op rondsjokken, jong en oud. Geen wonder, we hebben een nogal ijzige winter achter de rug. Ik hield het hardnekkig bij mijn legerkisten, gingen nog prima mee en ach ja, die verdomde winter duurt hier toch nooit lang.
Maar nee hoor, het houdt maar aan. Opnieuw hebben we een dik pak sneeuw. En langzaam maar zeker begonnen die verdomde moonboots bezit van mij te nemen. Toch best wel leuk, die sneeuwschuivers. Lekker warm ook, handig om mee door de sneeuw te ploeteren. Dus ging ik op een zaterdagmiddag de stad in, op jacht naar moonboots.
Schoenen kunnen, net als parfums, herinneringen oproepen en je terugnemen naar momenten in het verleden. Zie bijvoorbeeld dit paar Chanel: een slank model, eenvoudig van ontwerp, maar zeer elegant aan de voeten. 
Zo stond ik laatst, ergens in dromenland, bovenop een hoge trap. Daar was ik bezig om al mijn tot nu toe gemaakte laarzen te selecteren en te sorteren. Onder de trap door stroomde een woeste beek, met aan het einde een waterval. En ja hoor, natuurlijk kletterden er een aantal van mijn laarzen uit mijn handen, zo de beek in. Met kleren en al sprong ik er achteraan, redden wat ik kon redden!
