My Favourite Shoes

Kent u dat onbestemde, opgewonde gevoel dat zich soms meester van je maakt? Je weet niet waar het vandaan komt, waarom je je zo vrolijk, bijna verliefd voelt, maar je voelt het, en het is fijn.

Nou, met dát gevoel reed ik op een zonnige woensdagmiddag, inmiddels zes jaar geleden, met mijn goede vriend en merkenslaaf naar de Amsterdamse PC Hooftstraat om wat te winkelen en te slenteren. U kent het wel, zo’n lui dagje dat vooral in de herinnering blijft vanwege het aangename nietsdoen.

We waren nog maar net gearriveerd of we gingen bij Gucci naar binnen. Nietsvermoedend liep ik naar de afdeling damesschoenen, waar zich de apotheose van mijn blije gevoel voltrok: een paar sexy sandaaltjes met een bamboehak. Ik was verliefd. Ik kocht ze meteen, zonder aarzelen, zonder schuldgevoel.

Met de grote Gucci tas liepen mijn vriend en ik tevreden door de rest van de straat, ons geluk te vieren dat we, ik, zomaar mijn eerst paar Gucci schoentjes had gekocht. Dat er meer mogen volgen, proostten we later in ons, destijds, vaste Chinese restaurant terwijl we worstelden met de heerlijk gestoomde coquilles.

Waren ze prijzig? Zeker. Maar het zijn dan ook geen schoenen waar je de helft van de bevolking mee ziet lopen zoals de Crocs en Uggs (o gruwel), geen schoenen die na een paar keer slijten of die je na een tijdje alweer zat bent.  Duurzaamheid is bij Gucci een hip begrip. Bovendien is er weinig zo bevredigend als het jezelf verwennen met luxe artikelen die voorheen alleen maar tot de verbeelding spraken.

Er volgden nog vele andere paren, maar mijn allereerste blijft het meest bijzonder.
Het stijlvolle ontwerp is tijdloos, het bamboehakje origineel en het loopcomfort opvallend. Nu ja, in Nederland blijft de hak nogal eens tussen de straatstenen haken wat tot meninge pijnscheut leidt, maar dat ligt aan de straatstenen, niet aan de hakjes.

Sowieso is Nederland niet ideaal voor hakken, maar het is hier stukken beter dan in Italië of Spanje waar je echt moet trippelen en opletten waar je je voet zet, want voor je het weet, vouwt je enkel dubbel. Maar oefening baart kunst. Kunst is tijdloos. Mijn eerste Gucci’s ook.

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, en de Arabische site van de Wereldomroep. Tegenwoordig is ze (bijna) wekelijks op de televisie te bewonderen in Vrouw & Paard.