My Favourite Shoes

Schoenenkalender

Volgens mij heb ik het al eerder gezegd, maar één van de leukste aspecten van mijn baan is dat ik met zulke enorm boeiende mensen in aanraking kom. In 2005 kwam ik in contact met Leora Kahn, photo editor bij Workman Publishers (New york) en samensteller van diverse schoenenkalenders. Ze kwam naar Nederland om een kalender samen te stellen met schoenen uit de verzameling van het Schoenen Museum en we werden goede vriendinnen. Ik logeerde bij haar in NYC. Zij belt me regelmatig met de mededeling dat ze in Bosnië, Zürich, Pisa of waar dan ook in Europa zit en of ik ook morgen ook ‘even’ kan komen. Voor een Amerikaanse is Europa net zo groot als Luxemburg dus fietsend moet ik overal kunnen komen niet waar?

Beverly Feldman en Christian Louboutin

Maar soms lukt het wel degelijk om elkaar te ontmoeten, in zuid-Spanje bijvoorbeeld, waar ze me introduceerde bij Beverly Feldman. Of in Parijs waar we onze ogen uitkeken in de winkel van Louboutin. Schoenenkalenders maakt ze niet meer. Leora is namelijk enorm sociaal bewogen en heeft een stichting opgericht die de mensheid bewust probeert te maken van allerlei tragedies op het gebied van mensenrechten en tot actie probeert aan te zetten. Deze stichting, PROOF, produceert tentoonstellingen, publicaties en theater om mensen bewust te maken van schendingen van mensenrechten in de recente geschiedenis over de gehele wereld.

PROOF:Media for Social Justice

Het eerste project dat ze opzette voor PROOF was ‘Rescuers’. Ze reisde ervoor naar Cambodja, Rwanda, Bosnië en Nederland om persoonlijke verhalen op te tekenen van mensen die hun eigen leven riskeerden om anderen te redden. Als nazaat van Joodse grootouders was het niet meer dan logisch om ook ‘reddende engelen’ ten tijde van de Holocaust te interviewen. En dat deed ze in Nederland! Mij vroeg ze als tolk te fungeren.

Girl talk

Heerlijk naïef stemde ik toe. Vond het natuurlijk fantastisch om haar weer een paar dagen te zien en verheugde me op een paar dagen bijkletsen, ‘girl talk’ en boeiende verhalen over haar reizen naar alle uithoeken van de wereld. We spraken af in de Amsterdamse Pijp, in de B&B die ze voor een paar dagen had gehuurd. Daar maakte ik kennis met cameravrouw Sonia Folkmann uit Duitsland en realiseerde ik me voor het eerst dat er toch wel iets bijzonders stond te gebeuren. We zouden twee vrouwen ontmoeten die in WOII Joden gered hebben en hun verhaal op film vastleggen!

Bizar groepje

De volgende dag gingen we op pad. Een bizarre samenstelling van nationaliteiten die in WOII geen schijn van kans gemaakt zou hebben: een Amerikaanse Jodin, een Duitse én een Nederlandse! De eerste dame waar we op bezoek gingen was Gisèle d'Ailly van Waterschoot van der Gracht. Een fragiele ‘Grande Dame’ die vijf Duits-Joodse scholieren in haar huis liet onderduiken. Een opmerkelijke vrouw maar de tweede ontmoeting maakte een onuitwisbare indruk op mij.

Een van de vele emotionele momenten tijdens het interview met Truus Menger (l). Leora Kahn staat in het midden.

Truus Menger-Oversteegen

Na een treinreis van meer dan een uur en een flinke wandeling belden we aan bij het huis van Truus Menger-Oversteegen. Truus zat in WOII, samen met haar zusje Freddie en Hannie Schaft, in het gewapende verzet. Een enorm heftige periode waarin ze een aantal mensen liquideerde (!) maar waarin ze ook op pad werd gestuurd om mensen naar een onderduikadres te brengen. En daar wilde Leora haar over interviewen.

Soldaat van Oranje

Natuurlijk kennen we allemaal de verhalen over deportatie en de verschrikkingen van de vernietigingskampen. De hele wereld weet van het bestaan van Anne Frank en haar onderduikverhaal. Hannie Schaft is bekend geworden als ‘het meisje met het rode haar’ en Soldaat van Oranje is een musical. Ik bedoel maar, het zijn allemaal spannende verhalen uit lang vervlogen tijden waar we ieder jaar op 4 mei even twee minuten bij stil staan. Ik net zo goed.

Maar dat veranderde op die extreem regenachtige dag in juni 2007. Want het verhaal van Truus over haar poging om een groep Joodse kinderen via de Biesbosch naar hun onderduikadressen te brengen was akelig echt gebeurd. En ze vertelde het ook niet alsof het een spannend verhaal was. Hoe kon ze ook want haar poging mislukte jammerlijk.
Van het hele groepje kinderen overleefde er maar eentje het mitrailleurvuur van de bezetters die in de Biesbosch patrouilleerden. Zeventien was ze en het enige kindje dat ze kon redden was slechts twee jaar oud. Na al die jaren vertelde ze haar verhaal alsof het gisteren plaats vond. Niks heldin, niks rescuer. Een breekbaar uitziende vrouw, die nog iedere dag dacht aan die kindertjes die ze juist NIET had kunnen redden. Ze had gefaald.

	Oorlogsschoenen 1940-45 © Schoenenmuseum.nl

TrackBack URI voor deze post

Commentaar (7)

RSS feed Commentaar

Naam

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar