Voetenkarma

Daar stonden ze! De schoentjes van mijn dromen. Prachtig afgewerkt, mooie zwart leren schoentjes met een behoorlijke hak.

Er mooi bij zitten in de Flevopolder ;)

Er heeft ooit een periode bestaan in mijn leven, dat ik alles kon kopen wat mijn hartje begeerde. Dit was niet veel, maar het idee dat het kon, was wel fijn. Ik ben niet van de merken, en ook niet van het decadente gedoe. Niet dat ik gierig ben, integendeel! Maar ik heb het nooit nodig gevonden. Met minder nam ik genoegen, als het maar mooi stond.
Die tijd is over. Nu moet ik vechten om alle eindjes aan elkaar te knopen. Ook daar neem ik genoegen mee. Als het voorbestemd is, dan krijg ik het. En anders is het slechts een oogstreling en moment van hoop op ‘betere tijden’. En als ik in één van mijn dramaandelijkse periodes zit, een droom die ooit uit zal komen. Een wens… of toch gewoon even passen?
De schoentjes glimlachen naar me alsof ze willen zeggen: “Pas me, weet je wat je mist!”

Ik laat het bij de oogstreling, dat is al masochistisch genoeg. M’n karmastemmetje fluistert me toe: “Ze wachten wel op je.” Of was dat de duivel? Ik kan die twee stemmen soms niet uit elkaar houden. Toch heb ik het vaker meegemaakt….

Beloning

Dat ene jurkje. Het jurkje waar ik van droomde, maar op dat moment niet paste bij mijn levensstijl en budget. Ik probeer van levensstijl en budget niet één geheel te maken. Ik was weggegaan. Als het jurkje een andere eigenares blij kan maken, dan zij het zo. Ik hoopte dat de eigenares het jurkje met zorg en liefde zou behandelen. Niet op Marktplaats gooit als ze het jurkje zat is. Mijn karma…

Maanden later stapte ik fier diezelfde winkel weer binnen om de nieuwe collectie te bekijken. Diep verstopt, tussen de kleding – ik ben een wroetster, ik graaf en haal het onderste naar boven, wellicht een erfenis van het beroep dat ik jarenlang heb gehad – hing het jurkje. MIJN jurkje! Een enkele, de láátste.. in mijn maat, mét 70% korting. Ik kocht het, zonder te passen. Het jurkje had op mij gewacht.

Gebroken hakken

Ik weet niet of schoenen naar karma luisteren. Nu ik eraan denk, luisteren schoenen sowieso erg slecht. Ze zitten te strak, knellen bij mijn hiel. Soms tot bloedens toe. Dat je je afvraagt waarom je in godsnaam geld hebt uitgegeven aan een schoen die een hekel aan je heeft.
Toegegeven, mijn voeten maken het de schoen niet makkelijk. En mijn gewicht zal al helemaal een hel zijn voor de arme schoentjes. Van ellende zijn er al bij 2 schoenen met een reusachtige hak, de hak afgebroken. Zo van: “Je ziet maar hoe je thuiskomt, maar ik geef het op.” Waarop ik als antwoord de hak van de medeschoen ook afbrak, in de hoop dat niemand tussen Amsterdam en de Flevopolder naar mijn schoenen zou kijken.

Schoenen luisteren dus niet naar karma, ze luisteren nergens naar. Schoenen zijn continue op dieet en daardoor te smal voor mijn voeten. Sommige schoenen weigeren te groeien en zijn alleen in kleine maatjes verkrijgbaar.
In de uitverkoop presteren sommige schoenen, vaak de mooiste (!), anabolen in te nemen en zijn daardoor weer te groot voor me. De nauwe samenwerking die je als normaal mens zou mogen verwachten van schoenen met je voet – ik doe het werk, jij hoeft alleen maar prettig te zitten – blijft soms uit, en soms vertonen schoenen enorm uitstelgedrag.

Uitverkoop

Ik was weer teruggelopen naar de bewuste winkel, volgens het jurkjesritueel. Wroeten en graven tussen de rekken hoefde gelukkig niet, schoenen stellen zich vaak behoorlijk zichtbaar op, in tegenstelling tot kleding.
Daar stonden ze! Als enige, overgebleven. In de uitverkoop.

Maar deze keer wilden mijn voeten niet meewerken. Ze hadden de hoop blijkbaar opgegeven. Ze hadden zich opgezet, ik dacht dat het door de warmte van de dag kwam, maar het was hun weerstand tegen nóg meer pijn en lijden. Met geen mogelijkheid kreeg ik m’n voeten in mijn maat, die braaf op mij hadden staan wachten.

Helaas luisteren mijn voeten wél naar karma!