Schoenenliefde

De eerste schoen waar ik professioneel mee te maken kreeg, was eigenlijk alleen maar een voorblad

Bottine 1880-1895
© schoenenmuseum.nl

(het stuk over de voorvoet) van een schoen. Maar wel meteen een 17de eeuwer! Het pwas tijdens mijn studie aan de Opleiding restauratoren en eerlijk gezegd weet ik niet eens meer wat ik er nou precies aan moest doen. Ik vond het echter wel één van de leukste objecten die ik tijdens m’n opleiding mocht behandelen. Dat voorblad bracht me voor de tweede keer in het Schoenen Museum (de eerste keer was tijdens mijn mode-opleiding). Nooit kunnen denken dat ik daar een paar jaar later zou werken.

Achterstallig restauratiewerk

Toch kwam ik er, eigenlijk per toeval, terecht. In eerste instantie als restaurator. Het geval wilde echter dat een van mijn voorgangers een berekening had losgelaten op het achterstallige restauratiewerk in de schoenencollectie.

Muiltje 1865-1870
© schoenenmuseum.nl

Volgens haar calculatie was er 35 manjaar achterstand. Mijn eerste contract was echter maar voor 8 uur per week, dus zou ik er 165 jaar over doen om alles af te krijgen. Niet echt reëel dus. Ik bedacht dat ik eerst maar eens ging uitzoeken hoe de collectie was opgebouwd en of het nou echt wel noodzakelijk was om al die eerder berekende restauraties uit te voeren. Al snel werd me duidelijk dat een groot deel van de schoenen die in de calculatie opgenomen waren genoeg hadden aan een goede opbergmethode. Passieve conservering noemen we dat. Voor de schoenen die voor een groot gedeelte gemaakt waren van textiel was wel een actieve behandeling noodzakelijk. Het ging om ongeveer 800 schoenen en daar moest dus een keuze uit gemaakt worden.

June Swann in 2009

June Swann van het Northampton Shoe Museum

Ik had in die tijd absoluut nog niet de kennis en de ervaring om daar een serieuze uitspraak over te doen maar gelukkig kwam er versterking in de persoon van de Britse June Swann. June is een autoriteit op het gebied van historisch schoeisel dankzij 40 jaar trouwe dienst in het Northampton Shoe Museum. June heeft werkelijk haar hele leven gewijd aan De Schoen. In 1998 was zij gepensioneerd en ik leed aan een ernstige aanval van zwangerschapsdementie. June bleek over een fotografisch geheugen te beschikken en wist na 500 schoenen nog precies wat ze op dag één voorbij had zien komen.

Restaurator Marianne Maar

Voor mij leken alle schoenen op elkaar en de informatie die ze gaf, kwam in een stortvloed van Engelse vaktermen die ik in het Nederlands amper kende. Op dat moment besefte ik dat ik nooit haar niveau zou halen en ik vroeg me serieus af of ik zelfs ooit maar in de buurt zou komen. Ondertussen zijn we ruim tien jaar verder en het antwoord op die vraag is dus NEE! Maar wat is het toch ontzettend leuk om met schoenen te werken. En wat betreft die achterstand – die bleek erg mee te vallen en was in een paar maanden weggewerkt…..door een externe restaurator. Onder mijn supervisie, dat dan weer wel!