My Favourite Shoes

Toen de jaren 80 in volle gang waren, was ik een puber. Het was, voorzichtig gezegd, niet de leukste tijd van mijn leven. Ik heb dan ook helemaal niks met de 80s-revival die de laatste jaren alleen maar heviger lijkt te worden. De muziek was niks en in de remix vind ik het nog steeds niks. Kleding die toen al achterlijk was, zie ik nu voorbijkomen in een minstens even bezopen uitvoering. De harembroek is terug, wie had dat drie jaar geleden geloofd? Onlangs heb ik zelfs de eerste schoudervullingen gespot dus dat bewijst maar weer dat het altijd nog erger kan dan je denkt. Er is echter één ding waar ik als een blok voor ben gevallen en dat zijn die: kleurige sneakers.

Vroeger noemden wij dat gympen en ik had verschillende paren. Gele All Stars bijvoorbeeld, door mijzelf nog opgeleukt met viltstift. Super Cracks, zwarte, als ik me goed herinner creatief bewerkt met Tipp-ex. Leuk, maar vroeger was echt niet alles beter want die van nu zijn veel leuker! Als ik in de stad ben zie ik ze staan, rij na rij vol kleurige schatjes. Soms pak ik er ééntje op, twijfel, zet 'm weer terug. Omdat ik niet kan kiezen, ja, ook daarom. Maar eigenlijk vooral vanwege de vraag: kan het nog?

Reken maar uit, als ik toen een puber was ben ik nu ongeveertig. Dat is nog niet helemaal bejaard, maar ook niet meer echt jong. En ik zie er fris uit hoor, nog niet alles hangt en zakt, maar ik ben dus geen achttien. Ik wil ook helemaal geen achttien meer zijn trouwens. Maar wat ik vooral niet wil, is eruit zien als een vrouw van veertig die eruit wil zien als iemand van achttien. Snap je me nog?

Aan de andere kant vind ik dat ik er schijt aan moet hebben. Als ik die schoenen nou leuk vind, dan draag ik ze toch? Wat kan mij het schelen wat andere mensen daar misschien van denken?

Wat vind jij daar nou van: kan het nog?