My Favourite Shoes

Met de zomer in ons hoofd en een mager zonnetje buiten staan er de vele mooie, nieuwe, spectaculaire herfst/ winter schoenen van 2008 te popelen om door ons getoond te worden op de site. Waarom vinden we dit toch zo belangrijk? Waarom rennen we en masse in juli naar de schoenenwinkel om als eerste een paar nieuwe schoenen te bemachtigen? Wanneer werden schoenen sociaal gezien zo belangrijk voor ons dat we er met liefde vele honderden euros voorover hebben, elk seizoen opnieuw?
Tot tien jaar geleden waren ze ook al geliefd, maar niet in deze mate. Schoenen waren toen een klein onderdeel van de mode, je kunt immers niet op blote voeten lopen.
Eigenlijk was er maar een schoenengod, Manolo Blahnik, die alleen bekend was bij de connaisseurs en een schoenenkoningin: Imelda Marcos, die over de ruggen van de Filipijnse bevolking een uitgebreide schoenen collectie aanschafte.

Tot in 1998, toen met de hit serie Sex and The City, waar schoenen centraal stonden, de schoenenverslaving van Carrie met de daarbij komende financiële problemen van deze verslaving een grote, bijna poëtische rol speelde. Deze queeste naar de perfecte schoen, en man, zorgde voor een bohémien gevoel dat zich echter wel afspeelde in erg bourgoise en dure winkels.

Natuurlijk komt het niet alleen door deze serie en om uit te leggen waarom vrouwen een innerlijke drang hebben om schoenen van €300, €600 of zelf €1500 te willen kopen die gemaakt zijn van een vage vacht of huid van een of ander exotisch dier of reptiel, moeten we eerst eens kijken wat er is gebeurt met kleding de afgelopen jaren.
De proporties, volumineuze rokken, jeans in alle mogelijke wassingen en verdere behandelingen, de lage-, hoge, of ontbrekende taille banden hebben of eisen juist iets bijzonders aan de voeten. Neem de wintercollectie 2008 van Louis Vuitton met de 3/4 dirndel rokken en ingetogen jasjes die geïnspireerd lijken op een bibliothecaresse outfit uit 1956. Zijn collectie wordt pas echt van nu door de verhoogde wedge pumps. En dan is er ook nog de economie, de langst oplopende markt in de geschiedenis stuwde onze prijskaartjes omhoog. Het gaf ons "It" girls, "It" tassen, "It" schoenen, allen onwaarschijnlijk duur en met een korte levensduur. De schoenen business is show business geworden. Blijft dit zo? Waarschijnlijk niet. Zeker in Amerika lijkt 2009 een moeilijk jaar te worden, waar de nieuwe president de broekriem zal gaan aantrekken.

De gladiator laars van Balenciaga ( die bijna $2000 kost en 2 uur nodig heeft om aangetrokken te worden) is een mooi voorbeeld van absurdisme in het brede schoenenspectrum. We leven in een maatschappij waarin de achterkleindochters van de suffragettes zich maar al te graag laten ringeloren door 10 tot 12 cm hoge stiletto's. Extreme decadentie? Zeker, maar het is best fijn om wat langer te zijn en om mooie schoenen te bewonderen en te smachten naar nog mooiere exemplaren.